.شهری که دوست می دارم.

با كمي مكث جواب داد :

گذشته ات را بدون هيچ تأسفي بپذير ، با اعتماد ، زمان حالت را بگذران ، و بدون ترس براي آينده آماده شو .

ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز .

شک هايت را باور نکن ، وهيچگاه به باورهايت شک نکن .

زندگي شگفت انگيز است ، در صورتيكه بداني چطور زندگي کني .

پرسيدم ، آخر .... ، و او بدون اينكه متوجه سؤالم شود ، ادامه داد :

مهم اين نيست که قشنگ باشي ... ، قشنگ اين است که مهم باشي ! حتي براي يک نفر .

كوچك باش و عاشق ... كه عشق ، خود ميداند آئين بزرگ كردنت را ..

بگذارعشق خاصيت تو باشد ، نه رابطه خاص تو با کسي .

موفقيت پيش رفتن است نه به نقطه ي پايان رسيدن ..

داشتم به سخنانش فكر ميكردم كه نفسي تازه كرد وادامه داد ...

هر روز صبح در آفريقا ، آهويي از خواب بيدار ميشود و براي زندگي كردن و امرار معاش در صحرا ميچرايد ، آهو ميداند كه بايد از شير سريعتر بدود ، در غير اينصورت طعمه شير خواهد شد ، شير نيز براي زندگي و امرار معاش در صحرا ميگردد ، كه ميداند بايد از آهو سريعتر بدود ، تا گرسنه نماند ..

مهم اين نيست كه تو شير باشي يا آهو ... ، مهم اينست كه با طلوع آفتاب از خواب بر خيزي و براي زندگيت ، با تمام توان و با تمام وجود شروع به دويدن كني ..

به خوبي پرسشم را پاسخ گفته بود ولي ميخواستم باز هم ادامه دهد و باز هم به ... ، كه چين از چروك پيشانيش باز كرد و با نگاهي به من اضافه كرد :

زلال باش .... ،‌ زلال باش .... ، فرقي نمي كند كه گودال كوچك آبي باشي ، يا درياي بيكران ، زلال كه باشي ، آسمان در تو پيداست

انسان قدرت و توانائي آن را دارد كه نوميدي را به اميد، و شكست را به پيروزي و اشك را به خنده تبديل سازد مشروط به آنكه به زندگي و شگفتيهاي آن، به لذت ها، نااميدي ها، تلاش ها، رنجها، و دردها (بله) و جواب مثبت دهيم.
اگر بكوشيم كلماتي از قبيل: بله، امكان دارد، هميشه، اميدوارم، مي توانم، را در فرهنگ لغات خود و اعضاي خانواده وارد كنيم آنگاه شاهد تجلي شاديها خواهيم بود. ما قدرت آن را داريم كه همه پديده هاي شادي بخش زندگي را در اختيار داشته باشيم و آنها را براي خود خلق كنيم. فقط كافيست تصميم به تغيير بگيريم. اگر تصميم بگيريم از امروز هر لحظه با عشق و غوطه ور در عشق زندگي كنيم معني و مفهوم حيات و شاد زيستن را بهتر درك خواهيم كرد و از آن لذت خواهيم برد

مرد جواني كه مي خواست راه روحاني را طي كند، به سراغ كشيشي در صومعه اسكتا رفت.

كشيش گفت: تا يك سال به هر كس كه به تو حمله مي كند، پولي بده.

تا دوازده ماه هر كس به جوان حمله مي كرد، جوان پولي به او مي داد. آخر سال، باز به سراغ كشيش رفت تا گام بعد را بياموزد.

كشيش گفت: به شهر برو و غذایی بخر.

همين كه مرد رفت، پدر خود را به لباس يك گدا در آورد و از راه ميان بر به كنار دروازه شهر رفت. وقتي مرد جوان رسيد، پدر شروع كرد به توهين كردن به او. جوان به گدا گفت: عالي است! يك سال تمام مجبور بودم به هر كس كه به من توهين كرد پول بدهم. اما حالا مي توانم مجاني فحش بشنوم،‌بدون آنكه يك پشيز خرج كنم.

پدر روحاني وقتي صحبت جوان را شنيد، رو نشان داد و گفت: براي گام بعدي آماده اي، چون ياد گرفته اي به روي مشكلاتت بخندي!

زندگی خونابه ای است بر دهان

        که طعم آن             شرنگ سوزنده مرگ را به کام می چشاند

         و لذت آن               ناپاکیش را فریاد می کند

                       انسان ، پست ترين موجود زنده كه بي زنده ها از او شرافتمندانه اند

                       شرافتي به والايي روح پاك انسان، لطافتي كه در “ نقطه كور”،

                                                                                 حضيض گمنامي ،

                                                                                   پرده سياه دل آنرا پوشانده است

و تنها

وجدان است كه پرده تلخ نماي حقيقت را بردريده . . .

                                                        و فرياد فغان و تيرگيها را

                             از حنجره خاموش و دريده دل بانگ مي دهد

                              و سكوت كشنده اين زندگي سراب نما را

                             با صداي بي صدايش مي گسلاند

          خوشا بر مرداني كه

                               “ ديده^ء ديده بين ” را با اراده كور كردند و پرده فراموشي را بر آن افكندند

                                در عوض  “ دل نوربين ”

                                 را فروغ بخشيدند و با اين كردار بي سخنشان

          فرياد جهان گسل “ زندگي ” را بر اين زنده بودن پست پذير برآوردند كه :

                                                                                       “ ما زنده ايم ”

         و اين نعره را در هياهو و شلوغيهاي “ سكوت كش ” به بند سكوت درآوردند

                                                                            و قفل آرامش به آن زدند

           و با اين بانگ بي صدا

                         به تمامي كسان از ته دل پوزخند زدند

                         و به اين مرده هاي متحرك

                          كه پرده غفلت را با زنجير و بند “ لذت فاني ” بر دل خود آويزان كرده اند

                                                              و نمي گذارند كه لذت به اين سردابه برسد ،

                                                                                                       خواهند خنديد . . .

 و اي كاش!

                 تمامي لذات فقط در اين سردابه جمع مي شد

                و آن را به بهشت زريني از “ بقاء ” مبدل مي ساخت

                        و افسوس كه محرومتر و حقيرتر از هرجا و مكان ديگر اين دل است . . .

و اي كاش؛

            اين پرده هاي ضخيم يخي

            با نور جاودان “ روشن افروز ” آب مي شدند

                                                                 و آنها را هم با خود آب مي ساختند

و آن وقت ؛

            اين آبها زمين مي رفتند 

             و تشنه اي را سيراب و قصر زريني از “ بقاء ” پا بر جا مي ماند.

اي كاش !

             دلم چون پرنده اي سبك وزن ،

                    “ وزنه هايش ”

                    را رها مي گرد و در آسمان روحم اوج مي گرفت؛

آن وقت؛

          آن وقت ديگر اسير نبودم و زنده مي شدم

                               از اين دنياي پست و مرده ؛

                                و دگر بار به نغمه سرايي مي پرداختم . . .

در جايي كه رانده شده^ء آنجا بودم

                      و روزنه روشن دلم

                      را به تمام مردگان دنيا مي نماياندم و از اين دريچه فرياد مي زدم:

اي غريقان !

            كه بالاخره در درياي پرتلاطم دنيا نابود خواهيد شد،

 تا به كي ، اين گونه در كثافات دست و پا خواهيد زد و تا به كي دنبال اين سرابها خواهيد رفت،

                                                                     آيا آنها را باقي يافتيد؟ آيا برايتان مفر‏ّي بود؟

 با من آئيد !

                بامن آئيد و حلقه نجات نور را بر دل خود بيفكنيد

                 و از اين درياي انسان شكن و انسان فروش

                 سوار سفينه سعادت شويد

                                 و هنگامي كه به ساحل آرامش رسيديد ،

                                  آنگاه لنگر بقاء را فرود اندازيد

و خود را در آبي شسته دهيد كه هرگز آلوده نشود و هرگز روشنائيش كاسته نگـردد